sexta-feira

4304



Εδώ, στο ίδιο ύψος, με ένα λευκό λουλούδι στα μαλλιά
αντί για κόκκινο, με ένα μέταλλο παραπάνω μέσα μου
 και ένα ασημένιο στρογγυλό κύκλο στο χέρι μου
 θα σας χορέψω ξανά αγαπημένοι μου...


Θα' χω λίγη άσπρη σκόνη στα χέρια μου γιατί
 θα έχω μόλις ξεφλουδίσει κάστανα με άσπρο απο έξω.


 Εσείς, θα με φωτογραφίζετε πάλι και πάλι μέχρι να κολλήσω πάνω στον παλιό εαυτό μου.


Σας αγαπάω τόσο, σα να γεννηθήκαμε όλοι μαζί
απο μια χορευτική φιγούρα δίπλα στο κοτετσόσυρμα της Santa Justa, και τόσο που τρέμω μην καμιά φορά που σας το πω μου ξέφύγει κανένα συνηρημένο.


 Να ξέρεις ποιητή, που θα αγοράσεις καπέλο απ' το Rossio
οτι αν μου το ζητήσεις θα περάσω μέσα απο τις τρύπες
με μεγάλη ευκολία.


Θα είναι η δική μου ευκαιρία να σου αποδείξω πως μπορώ να γίνω εσύ.

Κι έτσι όταν θα φτιάχνω καφέδες θα τρίβω τα χείλια μου.

Και δεν θα κρατάω ποτέ τους αναπτήρες με το αριστερό μου χέρι.

Θα καταλάβεις τελικά πως δεν περάσαμε άδικα τόσους πόνους.

Άξιζε όσο τίποτα άλλο.

Θα στο βεβαιώσει κι αυτός που τώρα τελευταία σκάει από τη ζήλια του σαν εκείνο το απόγευμα στη Λένορμαν που κατάλαβε οτι μπορεί και να τον απάτησα...

Του εξηγώ πως δε γίνεται να απατήσεις κάποιον με τον ίδιο!

Δεν το καταλαβαίνει.

Ψωνάρα, τί περιμένεις!